Mogło być lepiej, chociaż jest w porządku

 

Tytuł oryginału: Red Shirt

Autorka: Julia Popiel

Wydawnictwo: Niezwykłe

Seria: Scars on Ice (#1)

Wraz z rozpoczęciem drugiego roku studiów spokojne życie Blake Howard niespodziewanie wywraca się do góry nogami. Przez nieprzyjemne doświadczenia ze współlokatorką dziewczyna musi wyprowadzić się z akademika.

Jej starszy brat, Callum, proponuje, by zamieszkała z nim oraz dwoma jego najlepszymi przyjaciółmi będącymi popularnymi członkami uniwersyteckiej drużyny hokejowej.

Jednym z nich jest Hayden McCarthy, utalentowany bramkarz Hoosiers, znany na kampusie z wybuchowego charakteru oraz lekkiego podejścia do relacji z kobietami. Blake kojarzy chłopaka tylko dlatego, że kiedy poznali się rok temu, sprawił jej przykrość nieprzemyślanymi słowami. Nie ma pojęcia, że on już wtedy zwrócił na nią uwagę.

Wkrótce Blake i Hayden orientują się, że są jedynymi osobami znającymi największy sekret Calluma. Czy wspólna tajemnica ich do siebie zbliży?

Książka zawiera treści nieodpowiednie dla osób poniżej szesnastego roku życia.

(opis wydawcy)

&&&

Wystarczy zerknąć na kilka moich ostatnich postów, żeby odkryć, że uwielbiam w wolnej chwili zaczytywać się w romansach sportowych. Nie potrzebowałam więc więcej powodów niż sportowa koszulka na okładce i kilka zdań opisu, by sięgnąć po „Red Shirt”.

Moje ulubione książki 2025 roku

W roku 2025 przeczytałam 35 książek. Byłam jednak w swoim czytaniu zdecydowanie bardziej bezkompromisowa, jeśli bowiem jakaś historia nie wciągała mnie po jednym, dwóch, albo maksymalnie trzech rozdziałach odkładałam ją na bok i szukałam dla siebie czegoś innego. Trochę stało się tak za sprawą mojego postanowienia, że przestaję być tą, która daje tysięczne szanse, ale chyba przede wszystkim, dlatego, że zwyczajnie mam teraz zdecydowanie mniej czasu by czytać. Jeśli więc wyrwę gdzieś wieczorem tą chwilkę dla książki to chcę ją poświęć na to, co naprawdę mi się podoba. I tak wybrałam w tym roku aż 7 najlepszych książek i przyznałam 2 wyróżnia.

Kryminał, thriller, dramat? Najbardziej poruszająca książka tego roku

   

Tytuł oryginału: Nie jestem jak ojciec

Autor: Maja Kołodziejczyk 

Wydawnictwo: KDW

Francisowi od dziecka powtarzano dwie rzeczy: po pierwsze, że odziedziczył imię po ojcu, a po drugie, że stary Frank był złym człowiekiem.

Chociaż życie w ubogiej dzielnicy niewielkiego Heywood nie należało do najłatwiejszych, z Francisem obchodziło się czasami wyjątkowo okrutnie. Ale czy jako syn potwora zasługiwał na więcej?

Chłopak zaakceptował fakt, że matka za nim nie przepada, brat wstydzi się go przed znajomymi, a ojczymowi powinien schodzić z drogi. I choć momentami marzył, by zniknąć, przywykł do takich realiów. To się jednak zmieniło, gdy już jako nastolatek Francis skupił na sobie uwagę osoby zdolnej do bestialskich czynów. Względna stabilizacja zniknęła na rzecz ciągłego poczucia zagrożenia.

Aby wydostać się z domowego koszmaru, chłopak postawił wszystko na jedną kartę, ale nie przewidział, że piekło o nim nie zapomni. Nawet mimo upływu lat.

(opis wydawcy)

&&&

Prolog sugerował mi, że Nie jestem jak ojciec będzie kryminałem, w którym wraz z bohaterami odkrywać będziemy tajemnice z przeszłości. Następne fragmenty pozwoliły mi myśleć, że być może będzie to thriller, dla którego kluczowe będą wątki dysfunkcyjnej rodziny. Im dłużej jednak czytałam historię Franka, tym bardziej rozumiałam, że chociaż jest tu trochę i z jednego, i z drugiego, tak najbardziej jest to dramat. Dramat małego chłopca, który czytałam z duszą na ramieniu, wciąż zadając sobie pytanie: dlaczego nikt cię nie widzi, Frank, dlaczego nikt nie chce cię uratować?